عشق از نوع بیماری و درمان آن!

عشق مانند عشقه یالباب است که بدور درختی که پیچد آن را خشک میکند لذا میگویند که عاشق مانند درخت مزبور خشک ولاغر می شود.این وضع بیشتر در حالت دموی و سوداوی به وجود می آید وچون مزمن شود مثل بیماری مالیخولیا تظاهر می نماید و بیمار مدام سر به زیر و غمگین است و هر چه بشنود یا ببیند فراموش می کند.کثرت تحرک بیخوابی ،لاغری و نگاه عمیق و دوست داشتنی دارد،تنفر از مردم و تمایل به تنهایی دارد،تبسم،اشاره با چشم و گاهی آه کشیدن مخصوصا موقعی که نشانه ایی از محبوب می بیند ی می شنود ،نا منظم و تند شدن نبض مخصوصا موقعی که نام او را می شنود،اگر سخن از وصل در میان باشد نشاط و شادی و وجد و اگر از جدائی و فصل پیش آید حزن و اندوه و نا منظم شدن نبض.

از سخن خوش،اصوات پسندیده،حکایات شیرین و احادیث دلپسندو آنچه متناسب طبع او باشد باید مهیا و برقرار شود و از معشوق طوری بد جلوه دهند که شک نکند و اگر مجرد است ازدواج کند،او را بکار نگه دارند و مرتب با او کار و مشغولیات داشته باشند.

شربت سیب،شربت به،شربت صندل،عرق کاسنی،عرق بید مشک،عرق گاو زبان تجویز نمایند.گلاب را در شکر حل کرده،تخم ریحان 10 گرم کوبیده به آن اضافه نموده در آب اسپرزه ریخته به تدریج بدهند.بیمار را بایستی به کارهای بزرگ،گردش و سفر مشغول دارند،کدو بنفشه،نیلوفر را به اطراف بدن و سر او بمالند بهترین دارو بادرنحویه است(ده گرم بادرنجویه برای یک روز)

خوردن دانه اسپند.زایل کننده ی عشق است 5 گرم در سه نوبت

افتیمون 5 گرم

غاری قون 5 گرم

بسفایج 5 گرم

هندوانه ابوجعل 5 گرم

قرنفل 5 گرم

همه را نرم کوبیده با گلاب خمیر کرده قرص به اندازه ی نخود تهیه نموده روزی شش قرص.

منقول:نسخه شفا (گل و کیاه)،مؤلف:دکتر صفدر صانعی(چاپ1372)